Το θρυλικό βιβλίο της Ιταλίδας δημοσιογράφου για τη σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και τον θάνατό του.

Ο Παναγούλης πέθανε. Άφησε πίσω του πράξεις και ποιήματα, αιμάτινη ιστορία, λαχανιάσματα, παραφορά, σπασμούς που αναταράζουν το νου και την καρδιά όσων των γνώριζαν. Άφησε πίσω του την προμηθεϊκή λαχτάρα του για ανθρώπινες κοινωνίες, ανθρώπινες αξίες, ηθικά διλλήματα, ασυνάρτητα νεύματα. Για αντίσταση σε κάθε αφέντη, μεγάλο τιμονιέρη, πιστολά πρόεδρο, φιλήσυχο αστό που θέλει «αυξημένη αστυνόμευση στα σύνορα».

Η τραγική απώλεια του σημαντικότερου αντιχουντικού αντιστασιακού προκαλεί νέο τραύμα στην κοινή γνώμη.

Στην ιστορική αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» παρουσιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου το βιβλίο των εκδόσεων Παπαζήση «Το αίμα της Ελλάδας», του Γάλλου δικηγόρου Ντενίζ Λαγκλουά, ο οποίος παρακολούθησε ως παρατηρητής ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη δίκη του Αλέξανδρου Παναγούλη που καταδικάσθηκε από το Στρατοδικείο Αθηνών στις 17 Νοεμβρίου του 1968 για την απόπειρα εκτέλεσης του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Στην εποχή μας όπου ο εντυπωσιασμός είναι κυρίαρχο στοιχείο στην πολιτική, η δημοκρατία μας είναι Μιντιακή, ο λαϊκισμός κυριαρχεί, δεν θα είχε θέση και ρόλο γιατί θα ήταν ασυμβίβαστος με το διαπλεκόμενο σύστημα και γιατί η αμνημοσύνη μας διακρίνει ως λαό.
Δεν εξηγείται αλλιώς πως ο σύγχρονος Γεώργιος Καραϊσκάκης, που ήταν ο Α. Παναγούλης, εξελέγη βουλευτής με ελάχιστους ψήφους και στην κηδεία του 17 μήνες μετά, ακολούθησε πίσω από το φέρετρό του ένα εκατομμύριο λαού.

Η πιο ριψοκίνδυνη αντιδικτατορική πράξη, το πρώτο μεγάλο σύνθημα της μεταπολίτευσης. Ένα μικρό πορτρέτο του Αλέκου Παναγούλη, 83 χρόνια μετά τη γέννησή του (2/7/1939). Λιποτάκτης, επίδοξος τυραννοκτόνος, ποιητής, βουλευτής, ασυμβίβαστος. Ο Παπαδόπουλος, ο Θεοφιλογιαννάκος, ο Αβέρωφ, η Φαλάτσι, ο μυστηριώδης θάνατος.

Στο φως της δημοσιότητας έρχονται τέσσερα μοναδικά έγγραφα από το αρχείο του αείμνηστου Γιάννη Κλωνιζάκη, με την ευγενική παραχώρηση του γιου, Μιλτιάδη, ο οποίος μίλησε στον ΑΝΤΕΝΝΑ Δυτικής Κρήτης για όσα του έχει διηγηθεί ο πατέρας τους για την 7ετία, τα βασανιστήρια της χούντας και την σχέση του με τον Αλέκο Παναγούλη και την «Ελληνική Αντίσταση»

Αν διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο, αναμένετε απάντηση στην ερώτηση του τίτλου, καλύτερα προσπεράστε το. Ο παραφθαρμένος στίχος του Άλκη Αλκαίου λειτουργεί παιγνιωδώς και βέβαια όχι κυριολεκτικώς εδώ. «Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση» κατά τον άψογο ορισμό του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Και πότε αλήθεια είχαν καλή σχέση οι «σκύλοι από την κόλαση» με το σοβαρό, επιστημονικό και κριτικό πράγμα που οφείλει να είναι η ιστορία;

1η Μαϊου 1976 ο πολιτικός και αγωνιστής κατά της χούντας των συνταγματαρχών Αλέκος Παναγούλης οδηγούσε επί της λεωφόρου Βουλιαγμένης με προορισμό φιλικό σπίτι του στη Γλυφάδα, όπου θα γιόρταζε την Πρωτομαγιά. Επέβαινε σε ένα πράσινο «Fiat Mirafiori», το οποίο του είχε κάνει δώρο η σύντροφός του, Οριάνα Φαλάτσι. Ετρεχε με μεγάλη ταχύτητα, ενώ δίπλα του υπήρχαν ένα ή δύο αυτοκίνητα, που έμοιαζαν να κάνουν κόντρα μαζί του. Ο Παναγούλης έχασε τον έλεγχο και καρφώθηκε σε ένα υπόγειο κατάστημα επί της Λεωφόρου, κάθετα στην πορεία του. Μέσα σε λίγα λεπτά ξεψύχησε…

Ο Θανάσης Βασιλείου τράβηξε τα πρώτα πλάνα του ντοκιμαντέρ «ΛΟ» χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα ότι το υλικό αυτό θα κατέληγε να γίνει μια βαθιά προσωπική ταινία που θα τον οδηγούσε στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας, φέρνοντας στο φως οικογενειακά μυστικά.

Δεν ήταν μόνον ο Αλέκος και ο Στάθης ήρωες της αντίστασης και της ελευθερίας. Στις 24 Νοεμβρίου του 1967, η χούντα του Παπαδόπουλου δολοφόνησε και εξαφάνισε το πτώμα του μεγαλύτερου αδελφού τους, του Γιώργου Παναγούλη, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού, 28 ετών.

Η Ιταλίδα δημοσιογράφος πολεμούσε τον ρομαντικό έρωτα, όπως και το κατεστημένο, μέχρι που συνάντησε τον Έλληνα επαναστάτη, πολιτικό και ποιητή.