Οι εκδηλώσεις «Παναγούλεια» κάθε χρόνο στο Δήμο Αγίου Δημητρίου

Πρωτομαγιά του 1976, ούτε δύο χρόνια από την μεταπολίτευση, ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές κατά της επτάχρονης δικτατορίας φεύγει από την ζωή σε ηλικία μόλις 37 ετών σε ένα περίεργο ατύχημα.

Το νέο διαδίδεται από στόμα σε στόμα στις γειτονιές, στις συνοικίες, στις πόλεις της Ελλάδας. Εκατοντάδες άνθρωποι συρρέουν στο σημείο του ατυχήματος μη μπορώντας να πιστέψουν πως πέθανε αυτός ο λεβέντης, αυτή η εμβληματική μορφή αυτοθυσίας και παλικαριάς, αυτό το σύμβολο ανθρωπισμού που όχι μόνο είχε το θάρρος να αποδεχτεί με υπερηφάνεια και τιμή τη θανατική καταδίκη για την απόπειρα δολοφονίας κατά του τυράννου Παπαδόπουλου, αλλά είχε το μεγαλείο να του ζητά να μην αναφέρεται για αυτόν επιδοκιμαστικά για την στάση του, γιατί αυτή η επιδοκιμασία τον πρόσβαλλε!!!

Η πορεία της Πρωτομαγιάς στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της χώρας μετατρέπεται σε ένα παλλαϊκό συλλαλητήριο τιμής για τον ήρωα που χάθηκε!

Ο Αλέκος άφησε την τελευταία του πνοή στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης στα όρια του Δήμου Αγ. Δημητρίου. Το 1980, όπως προκύπτει και από τη στήλη μου που αρθρογραφούσα στην τοπική εφημερίδα που εξέδιδε ο Μάκης Παπούλιας στον Αγ. Δημήτριο «Ελεύθερη Γνώμη», πρότεινα τη θέσπιση από τον Δήμο Αγ. Δημητρίου κάθε χρόνο πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων στη μνήμη του και τη μετονομασία του Δήμου από Αγ. Δημήτριος σε Δήμο Αλέκου Παναγούλη. Την πρόταση αυτή μετέφερα στην Σ.Ε. του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων Αγ. Δημητρίου στην οποία ήμουν μέλος. Η συντονιστική επιτροπή του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων εκφράζοντας το παλλαϊκό αίσθημα πρότεινε με ψήφισμα το οποίο μετέφεραν στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αγ. Δημητρίου φιλικά προσκείμενοι διοικητικοί σύμβουλοι. Ο Δήμος αποφάσισε κάθε χρόνο να διοργανώνει εκδηλώσεις μνήμης προς τιμή του, τα ΠΑΝΑΓΟΥΛΕΙΑ.

Από τότε ανελλιπώς οι δήμαρχοι της πόλης διοργανώνουν εκδηλώσεις και τα τελευταία χρόνια και αθλητικές εκδηλώσεις «Ειρηνοδρομία» (αγώνες 3 – 5 – 10 χλμ).

Ας αφιερώσουμε όλοι λίγες στιγμές μνήμης στον μεγάλο αυτό ήρωα. Σαν επίλογο αναφέρω την απολογία του στην ποινή του θανάτου που του επιβλήθηκε στο Στρατοδικείο:

«Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απoτύχαμε. Αλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».