Από ανάρτηση του δημοσιογράφου Ανδρέα Ρουμελιώτη
Δεν ήταν μόνον ο Αλέκος και ο Στάθης ήρωες της αντίστασης και της ελευθερίας. Στις 24 Νοεμβρίου του 1967, η χούντα του Παπαδόπουλου δολοφόνησε και εξαφάνισε το πτώμα του μεγαλύτερου αδελφού τους, του Γιώργου Παναγούλη, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού, 28 ετών.
Ο Γιώργος Παναγούλης λιποτάκτησε από τον στρατό, για να πολεμήσει την στρατιωτική δικτατορία. Ικανός καταδρομέας, τέλειος αναρριχητής. Κολυμπούσε επί 5,5 ώρες, καλύπτοντας 10 ναυτικά μίλια. Έτρεχε την απόσταση Θήβα – Σκαραμαγκά με πλήρη εξάρτυση και είχε εκπαιδευτεί ως βατραχάνθρωπος.
Πέρασε κολυμπώντας από τον Έβρο στην Τουρκία, παρουσιάστηκε στην ιταλική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε πολιτικό άσυλο, δεν τα κατάφερε, πήγε στη Συρία και μετά στη Δανία. Όταν επέστρεψε στη Συρία κι από κει πέρασε στο Λίβανο συνελήφθη από τους Ισραηλινούς τον έβαλαν σιδηροδέσμιο στο πλοίο "Άννα Μαρία" για να δικαστεί από το Στρατοδικείο της χούντας στην Ελλάδα.
Το πλοίο έφτασε στον Πειραιά αλλά χωρίς τον Γιώργο. Η υπόθεση απασχόλησε τον Τύπο μεταπολιτευτικά, αλλά δεν διαλευκάνθηκε ποτέ. Ήταν μία από τις πολλές σκοτεινές ιστορίες της επτάχρονης δικτατορίας.
Ο τελευταίος που είδε το Γιώργο ήταν ένας καμαρότος που άνοιξε την καμπίνα έξω από τη Σύρο: "Βρήκα εκείνο το παιδί και μου είπε: Τού’ δωσα το φαγητό και του είπα "καλή τύχη, κύριε υπολοχαγέ."
Ο πλοίαρχος του “Άννα-Μαρία” καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε μηνών, καθώς θεωρήθηκε ένοχος απελευθέρωσης κρατουμένου από αμέλεια...
Η σωρός του δεν βρέθηκε ποτέ, ότι συνέβη και με άλλους πολλούς επαναστάτες σε όλες τις εποχές, όπως και με την Ρόζα Λούξεμπουργκ που "κανείς δεν ξέρει που το κορμί της παραχώσαν."
Η μητέρα του και τα αδέλφια του δεν μπόρεσαν να τον θάψουν. Αγνοείται…
