«Πιστεύω ότι το ωραιότερο κύκνειο άσμα κάθε πραγματικού αγωνιστή της δημοκρατίας είναι ο επιθανάτιος ρόγχος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα της τυραννίας. Αυτή την θέση μου επιφυλάσσετε και την αποδέχομαι»
Αλέξανδρος Παναγούλης

[...]Κείνο το ατέλειωτο ταξίδι, με το φέρετρο πεταμένο στραβά και το κορμί σου σε κοινή θέα σαν αντικείμενο βιτρίνας, βάρβαρα, σχεδόν σαν πρόκληση πουτάνας: κοιτάτε - αλλά - μην - αγγίζετε. Κείνος ο εφιάλτης δίχως τέλος, μέσα στη νεκροφόρα που φυλακισμένη από τη λάβα δεν προχωρούσε και, αν κέρδιζε κάνα μέτρο, το ξανάχανε αμέσως. Θα πρέπει να κάναμε τρεις ώρες για μια διαδρομή που σε κανονικές συνθήκες χρειαζόταν δέκα λεφτά: οδός Μητροπόλεως, οδός Όθωνος, οδός Αμαλίας, οδός Διάκου, οδός Αναπαύσεως.

Οι αστυφύλακες που θα 'πρεπε να συνοδεύουν την προγραμματισμένη πομπή είχαν χαθεί αμέσως μέσα στο μακελειό, συχνά πληγωμένοι ή κακοποιοημένοι· οι νεαροί που 'χαν αναλάβει την περιφρούρηση σαρώθηκαν αμέσως, από πολλές δεκάδες δεν απόμειναν παρά πέντε έξι ναυάγια γεμάτα μελανιές που τεντώνονταν να προστατέψουν τα σπασμένα παράθυρα. Το βλέπει κανείς και στις φωτογραφίες που πάρθηκαν από ψηλά και όπου η νεκροφόρα είναι μια μικρή ακαθόριστη κηλίδα που πνίγεται μέσα στο στρόβιλο μιας συμπαγούς μάζας, το μάτι του κυκλώνα, το κεφάλι του χταποδιού.[...]
Oriana Fallaci, Ένας Άνδρας

Πλάνα από την κηδεία του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ. Η νεκρώσιμη πομπή κατευθύνεται και εισέρχεται στο Α Νεκροταφείο Αθηνών καθώς το πλήθος φωνάζει συνθήματα, τραγουδά και ψάλλει τον εθνικό ύμνο.

1. Κηδεία Αλέκου Παναγούλη
2. Αναπαράσταση του "ατυχήματος" στην οδό Βουλιαγμένης υπό την επίβλεψη του εισαγγελέα Τσεβά